Inżynierowie 60+: Klub Druku 3D

Zanim zaczniemy, rozejrzyjmy się po okolicy. Nie musimy od razu kupować drukarki 3D. W Polsce setki szkół podstawowych otrzymały sprzęt w ramach programu „Laboratoria Przyszłości”. Często stoi on nieużywany popołudniami. Pójdźmy do dyrektora lokalnej szkoły lub biblioteki (mediateki). Zaproponujmy wymianę: my (seniorzy) pomożemy w drobnych naprawach szkolnych lub poprowadzimy koło historyczne, a szkoła udostępni nam pracownię na 4 popołudnia. Poszukajmy też w naszych domach – może syn lub wnuk któregoś z sąsiadów ma drukarkę i chciałby zostać „konsultantem technicznym”? To świetna okazja do odwrócenia ról, gdzie młody uczy starszego.

Nie zapraszajmy na „kurs komputerowy dla seniora”, bo to brzmi nudno. Ogłośmy nabór do „Grupy Projektowej 3D” lub „Cyfrowego Warsztatu Rzemieślniczego”. Celujmy w mężczyzn, którzy kiedyś pracowali technicznie – pokażmy im, że druk 3D to po prostu nowoczesna maszyna sterowana komputerem. Na plakacie pokażmy konkret: wydrukowaną zębatkę lub uchwyt do wędki, a nie plastikową figurkę kota. Komunikat ma brzmieć: „Masz pomysł na ulepszenie sprzętu domowego? Przyjdź i to wydrukuj”.

Zacznijmy od sukcesu. Na pierwszym spotkaniu nie róbmy suchego wykładu. Pokażmy gotowe projekty w internecie (bazy typu Thingiverse). Niech każdy znajdzie coś dla siebie – haczyk do warsztatu, etui na leki, część do starego radia. Wydrukujmy to od razu. Pokażmy, jak maszyna pracuje. Na kolejnych spotkaniach wejdźmy w projektowanie (Tinkercad). Uczmy przez zabawę jakby klockami: „Dodaj walec, odejmij sześcian – masz otwór”. Skupmy się na przedmiotach użytkowych lub elementach gier logicznych (ćwiczenie pamięci), które potem zabiorą do domu. Działajmy ramię w ramię – jeśli komuś nie idzie z myszką, kolega obok pomaga.

Niech te wydruki nie trafią do szuflady. Zorganizujmy „Wystawę Prototypów” w lokalnej gablocie lub naprawmy coś publicznego (np. wydrukujmy brakujące zaślepki do ławek w parku lub uchwyty w Domu Kultury). Jeśli nawiązaliśmy współpracę ze szkołą – zróbmy finał, gdzie seniorzy pokazują dzieciom, co zaprojektowali. To buduje niesamowitą dumę i pozycję społeczną.

1. Wariant Międzypokoleniowy: Seniorzy przychodzą z wnukami (wiek 10+). Wnuk obsługuje komputer (szybkość), dziadek daje wiedzę techniczną (jak to ma działać, wymiary).
2. Wariant "Repair Cafe 3D": Skupiamy się wyłącznie na dorabianiu części zamiennych do sprzętów przyniesionych przez mieszkańców (zaawansowane).
3. Klub Siłowni Pamięci 3D: Wyszukujemy gotowe projekty do druku różnych łamigłówek i gier umysłowych lub do ćwiczeń małej motoryki dla seniorów i drukujemy je dla osób w lokalnym dziennym domu Seniora lub w DPS.